Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Μου είχες πει..

Μου είχες πει ότι ειμαι σημαντική για σένα
Αλήθεια ;
Θυμάμαι που είχα τύψεις Όταν σου έλεγα τα προβλήματα μου
Αλλα εσένα ούτε που σε άγγιξαν ποτε
Φίλες το λες αυτο;
Δεν μπορείς να ερχαισαι και να φεύγεις απο την ζωη μου Τόσο Απλά.
Με Έχει κουράσει
Σου Έχω μιλήσει τόσες φορές και τίποτα
Πάλι τα ίδια πάλι τα ίδια
Γιατί Και εσυ πάλι ξέρεις πως έχουν τα πράγματα Αλλα Όχι δεν σε νοιάζει.
Τόσο ασήμαντη ειμαι Πλέον για σένα;
Απλά Όταν λες κάτι μην το αλλάζεις Τόσο γρηγορα.
Μου είχες πει αν σου μιλάω ποτε τις ώρες που με γράφεις; Ή τις ώρες που με χρειάζεσαι;

δεν θυμωνω απλα μου λυπεις...

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Απο τις παλιές φωτογραφίες

Κάτι παλιά άλμπουμ σκονησμενα και φθαρμένα έφεραν σήμερα στο σπίτι
Μέσα απο χιλιάδες φωτογραφίες ξεχώρισαν μερικές που ήταν η μαμα μου εφηβη και σκεφτόμουν αν ποτε είχε νιώσει σαν εμένα...θα μείνει μυστήριο όμως
Είδα και εσένα και θυμήθηκα ποσο μου λυπείς και πόσο ποναω ακόμη.
Σε είδα να την κρατάς στα χέρια σου και εισουν ευτυχησμενη τι όμορφη τι όμορφη που εισουν
Αλλα θα μου πεις ποιος δεν ειναι ομορφος οταν τον αγαπάς ;
Και Εγω σ´αγαπω οπου κι αν είσαι
Μ´ακους μακάρι να με ακουγες.
Δεν μπορούσα να θυμηθώ ούτε μια ευτυχησμενη στιγμή μαζι σου κι όμως θυμήθηκα δεν εχω ξανά νιώσει τοσο χαρούμενη και δυστυχισμενη μαζι.
Θυμήθηκα τότε που ειμουν σπίτι σου και ειμουν σην πρώτη γυμνασίου και σκεφτόμουν αν θα βγω ή οχι.προβλήματα και αυτα
Μου έλεγες για οταν εισουν εσυ στην ηλικία μου. Έρχονται τα χριστούγεννα και θέλω τοσο πολυ να έρθω άλλη μια φορα και να σου τραγουδαω χριστουγεννιάτικα και να μου πεις ότι μ´αγαπας.

Απο μια φωτογραφία τόσες σκέψεις δεν ξέρω αν προτιμώ την "αμνησία" μου με αυτα που με πονάνε ή αν θέλω να το νικηαω
Θα το νικησω ποτε αραγε ή πάντα θα με πεθαίνει;

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Πόσο ακόμα;

Εδω θα μείνω Για πόσο πες μου
Τρέχω να ξεφυγω...απο ποιον;
Ίσως απο εμένα.
Φεύγω και πίσω μου μια σκιά που δεν φεύγει
Και γίνεται μορφή
Παίρνει σώμα πρόσωπο άκρα
Και με τρομάζει
Πάντα ήθελα να την διωξω
Αλλα αυτή όλο ερχόταν και πιο κοντά και άρχισε να με πνίγει
Και έβγαλε απο μέσα μου κακιά και μίσος μόνο.
Πόσο ακόμα όμως ;

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Πες και ένα ευχαριστω

Με τα απο Χρόνια θα γράψω και κάτι λίγο χαρούμενο

Έχεις καθημερινά δίπλα σου άτομα που σ´αγαπανε
Μοιραζεστε σηναισθηματα και στιγμές

Αν...όμως κάτι γινόταν και έφευγαν απο την ζωή σου;
Σκέψου πως θα ήταν;

Ποτέ μην θεωρείς αυτούς γύρω σου δεδομενους
Ότι απλόχερα σου δίνει η ζωη στο περνει πολυ εύκολα
Γι αυτο αξίζει να τους πεις ένα ευχαριστώ
Γιατί Είναι κοντά σου γιατί σε κάνουν χαρούμενο γιατί νοιάζονται

Δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η ζωη Γι αυτο Πάρε μαζί σου συνοδοιπορους...έχεις πολυ δρόμο μπροστά σου

Αγάπησε ότι έχεις
Μην ΞΕΧΝΑΣ αυτούς που σ´αγαπανε
Και να είσαι περήφανος που υπάρχουν
Καλή εβδομάδα
Και ευχαριστω :)

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Στα ίδια μένω

Προσπαθώ να μην ξανά πάω Εκεί
Σε αυτή την πλευρά του εαυτού μου που με τρομάζει. Αλλα δεν τα Έχω καταφέρει ακόμη
Κάθε φορά με περισσότερο οργή
Κάθε φορά με περισσότερο πόνο


Είναι απο αυτές τις στιγμές που δεν με αναγνωρίζω.

Όταν περάσει σκέφτομαι πάλι τα ίδια γιατί;

Και φοβάμαι για αυτούς που Έχω δίπλα μου.
Μόνο θλίψη τους ειμαι.
Δεν το επιδιώκω
Απλά Είναι αυτα τα ανεξίτηλα σημάδια που δεν φεύγουν

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Πάλι εδω

Κλεινω τα ματιά και σφιγγω τα δόντια
Δεν φεύγει γιατί ;
Γιατί δεν μπορω να τον βγάλω απο πάνω μου
Με Έχει στοιχιοσει.
Δεν το επέλεξα να ποναω
Απλά με τρώει μέρα με την μέρα με αδιαζει.

Φοβάμαι ότι θα ανοίξω τα ματια μου και θα έχεις χαθεί
ΟΧΙ φωνάζω
Δεν μ´ακους όμως
Δεν θα νικήσει μια αδυναμία με ακούς;
Μαζι θα τα καταφέρουμε στο ορκιζομαι

Δεν σε αφήνω

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Δεν είσαι εσυ


Ποια είσαι;
Δεν γίνεται να είσαι εσυ, σε θυμαμε Τόσο διαφορετική
Όταν σε σκέφτομαι Έχω μια άλλη εικόνα με χρώματα
Όμως Όταν είμαστε μαζι τα βλέπω να ξεθωριαζουν
Κάθε μέρα και πιο διαφορετική Κάθε μέρα και ένα χτύπημα
Τι εγινε αλλάζεις Τόσο συχνά και με Έχει κουράσει
Πόσα πρόσωπα μπορείς να έχεις;
Εγω δεν θέλω κανένα τους θέλω εσένα...εσένα που μου χαριζες δύναμη...και τώρα ;
Με φοβίζει η σκέψη ότι και ΕΣΥ θα φύγεις
Σ´αγαπω πολυ και αυτο με Έχει κανει δεδομένη στα ματιά σου
Αλλα δεν θέλω να φύγεις
Μην με αφήνεις σε παρακαλώ

Αν είσαι δίπλα μου γιατί σε νιώθω Τόσο μακρυά μου;

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Γιατί δυο ξένοι;



Που είσαι;
Τι κανείς;
Τι σε απασχολεί ;
Θέλω Τόσο πολυ να μάθω
Θέλω να ξέρω τι έσβησε το χαμόγελο σου...ή γιατί γελας
Βασικά δεν με νοιάζει το γιατί
Απλά να χαμογελας
Ξέρεις δεν σε Έχω ξεχάσει..Έχει περάσει λίγος και εμένα μου φάνηκε αιώνας ειμαι Απλά υπερβολική

Άραγε σου λειπω; Με σκέφτεσαι ;
Μα δεν γίνεται να με ξεχασες Όχι Όχι δεν μπορει
Δεν γίνεται όλες αυτές οι στιγμές να ήταν ένα τίποτα
Ίσως να θες να μου μιλήσεις...
Ίσως να Είσαι Καλύτερα χωρίς εμένα...
Ίσως δεν ξέρω
Αυτο με βασανίζει...δεν ξέρω
Και ποιον να ρωτήσω να μου πει; Αφού πρέπει να κρατάω και τα προσχήματα
Απο κάτι Τόσο όμορφο τώρα δυο ξένοι γιατί;

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Είναι και αυτές οι νύχτες

Και αυτο το βράδυ πάλι κάτι μου λυπεί
Όταν κάτι σου λυπεί ο κόσμος μοιάζει κενός και οι νύχτες ατελιωτες
Τον τελευταίο καιρο μου λείπουν πολλα...δεν μιλάω για ρούχα και πολυτελειες
Μιλάω για αγάπη και αληθινά χαμογελά
Όμως Ποτέ δεν θα το δείξω
Αγαπάω πολυ αυτούς που Είναι κοντά μου για να τους το κάνω
Επίσης μου λυπουν κάποια άτομα
Που φυγαν απο δίπλα μου

Όταν χάνεις ένα χέρι μπορείς να το αναπληρώσεις
Αυτο το κενό γιατί δεν γεμίζει ;

Σαν να χάνεις ένα κόμματι απο το παζλ ...έχεις χιλιάδες κομμάτια αλλα κανένα δεν εφαρμόζει
Κάτι του λυπεί ή Έχει κάτι περιττό
Ψάχνεις να βρεις το χαμένο κομμάτι αλλα δεν έιναι πουθενάκαι μένει άδειο ...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Δεν το αντέχω...(για σένα)

Μου λες να σου μιλήσω
Και μέσα μου γεννιούνται τόσες πολλές σκέψης
αν σου πω μετα θα αδιαφορισεις
Όπως Όταν διαβάζεις κάτι απο περιέργεια Απλά διαβάζεις δεν σκέφτεσαι ούτε νιώθεις... Αν Απλά με ρωτουσες και την επόμενη μέρα.
Άλλο με απασχολεί όμως γιατί να σε πλήγωσω...δεν θέλω να με βλέπεις να βυθιζομαι...Όχι δεν θέλω να σε πάρω μαζι μου
Κρίμα που δεν μπόρεσα να στο κρυψω...πριν λίγες μέρες σου είπα κάτι που ήταν σχετικό με αυτο και το πρόσωπο σου πάγωσε με κοιταζες σαν να ειμουν ξένη δεν σε άδικο ούτε Εγω με αναγνωρίζω
Και με ρωτησες γιατί;
Αναρωτιέμαι αν το σκέφτεσαι και λυπάσαι για μένα..Δεν θέλω να γίνω μια στεναχώρια σου
Όχι δεν το αντέχω
Συγνωμη
Ελπιζω να το διαβασεισ γιατι Αν το διαβάσεις θα καταλάβεις πολλά

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Ομορφιά

Και σκέφτομουν γιατι...γιατί Είναι όμορφος αυτός που Έχει ωραία ματιά,μαλλιά,σώμα
Δεν ξέρω αν Είναι η Μονή που αυτα τις φαίνονται ανούσια
Για μένα Ομορφος Είναι κάποιος που θα μου μιλήσει και θα μου δώσει ένα τεράστιο χαμόγελο αυτός που θα Είναι δίπλα μου Όταν δεν έχω απο που να κρατηθω...
Αλλα Όχι βλέπεις οι άνθρωποι βλέπουν μόνο το περιτύλιγμα
Αν Είναι αστραυτερο το ανοίγουν αλλιώς το πετάνε στην άκρη
Πόσο κρίμα
Και στο τέλος θέλω να προσθέσω κάτι που διάβασα "Όταν ανοίγεις ένα δώρο ο ενθουσιασμός δεν σε κανει να προσεξεις το περιτύλιγμα στους ανθρώπους γιατί κολλας σε αυτο;

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

 ειμαι η μονη?

Για σένα "πριγκίπισσα"

Παλι δεν εισαι καλα ;Είμαι η Μονή που που την σπάει απίστευτα..αλήθεια τώρα.
Τι θες ρε φίλε να Είμαι μόνο Καλά...
Αν δεν θες να με βλέπεις έτσι πάρε τον κωλο εγωισμό σου και φυγε...
Νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου και ΞΕΧΝΑΣ όλους τους άλλους γύρω σου...ξυπνά πριγκίπισσα
Δεν σε μισω αλλα το ξέρεις ότι Ποτέ δεν θα ειμαι αληθινή μαζί σου...

Δεν ειμαι κακός άνθρωπος Απλά σε κάποια άτομα αξίζει και λίγο να κατευουν απο το καλάμι τους!

Κάτι παρατήρησα ^

Γενικά η γενιά μας Είναι του στυλ να περνάμε Καλά και τα αλλα δεν έχουν ουσία...αυτο Είναι το χειρότερο φυσικά... χαχαχου και μετα ρωτάνε γιατί δεν πάμε Καλά...ρωτά τον εαυτό σου πρώτα φίλε μου.Σας έχω βαρεθεί.Τόσο δήθεν... Επίσης κρίνουν ακατάπαυστα..δεν λέω ότι Εγω δεν έχω σχολιάσει κάτι Ποτέ αντιθέτως Απλά Εγω τουλάχιστον ότι λέω απο πίσω σου θα στο πω και μπροστά σου ακόμη κι αν αυτο με κανει σκυλα.... Βασικά πρέπει να έχεις ένα μετρό σε αυτά τα θέματα Γενικά ούτε πολυ αλήθεια ούτε πίσω πλατα...αυτά για τώρα ευχαριστώ οποίους το διαβάζουν και άμα θέλετε την γνώμη σας απο κάτω ^^
καλο Σαββατοκύριακο

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Και μου λυπείς

Γεια σε όλους
Επιστρέφω και θέλω να μιλήσω για ένα άτομο που μου λυπεί..μου λυπείς παρα πολυ ΕΣΥ και όλες οι βλακείες μας...ΕΣΥ το ξέρω ότι δεν νοιάζεσαι ...σε είχα χάσει εδώ και καιρο αλλα δεν ήθελα να το πιστέψω...το ξέρω ότι μετα από όλα αυτά δεν έπρεπε καν να σε σκέφτομαι αλλα θέλω έστω και μια φορά να σε σφιξω στην αγγαλία μου και να ειμαι χαρούμενη..αυτό που μου έκανες όμως δεν μπορώ να το συγχωρησω..δεν το περίμενα από εσένα και αυτο με πονάει περισσότερο..κρίμα που Ποτέ δεν θα νιώσεις έτσι όπως Εγω...

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

Απο τα παραμύθια στην πραγματικότητα

Γεια σας γεια σας
Ρεαλιτυ φακ.
Απο τα παιδικά μου Χρόνια θυμάμαι όταν διάβαζα τα παραμύθια με τις πριγκίπισσες και Όλα αυτα...Μετα άρχισα να καταλαβενω λίγο ότι Όλα αυτα δεν υπάρχουν δηλαδή το γνωστό σε όλους έζησαν καλα και Εμείς καλύτερα " ποιος το βρήκε;
Είμαι ευχαριστημένη με την ζωή μου αλλα ποτε δεν θα είμαι τόσο τυχερή ώστε πάω σε ένα χώρο να μου πέσει το γοβακι να παντρευτω τον πρίγκιπα (να κολυμπαω στο χρήμα) και να είμαστε για Παντα ερωτευμένη...και τώρα που λέω για Παντα ερωτευμένη ΑΥΤΟ δεν υπάρχει δεν γίνεται να είσαι για Παντα ερωτευμένος 1ον ο έρωτας χάνεται 2ον δεν είναι δυνατόν να αντεχεις ένα άτομο όλη σου την ζωή
Όλη Χαίρομαστε όταν βλέπουμε ερωτευμένους και τα λοιπά αλλα το σίγουρο είναι ότι θα χωρίσουν...
Επίσης Αυτό το θέμα με τον τέλειο άντρα εδω μου κάθεται και έχω 2αποψεις πρώτη : ο τέλειος άντρας δεν υπάρχει υπάρχει Μόνο αυτός που Μπορείς να συνύπαρξεις μαζι του για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεύτερη : αυτός που νομίζουμε ότι είναι ο τέλειος άντρας αλλα δεν Μπορούμε να είμαστε μαζι του.
Ποτε δεν τιμούν Απο αυτές που τους άρεσαν τα μαγκακια και Γενικά τα κολοπαιδα αλλα είναι σαν να έχουν πάθει κάτι Όλοι και να γίνονται έτσι και ρωτάω τον κάθε σεναριογράφο του κάθε ρομαντικοδραματικοδηθεναλιθινο σεναρίου Που σκατα είναι Αυτό το καλο παιδι που αγαπάει αληθινά ασχολιτε με κάποια τέχνη και ενώ έχετε σχέσεις είναι και σαν να είστε και φίλοι; Ε;

Καλο απόγευμα Λοιπόν :)

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Λοιπόν Λοιπόν κατευθείαν στο θέμα.
Πεθάνει κάποιους ξέρω γω σαν φυσιολογικος άνθρωπος λυπάμαι σκέφτομαι κηδεία τι κρίμα για την οικογένεια του..αλλα είναι και αυτη που έχουν την πανέξυπνη Ιδέα να το βάλουν στο φασεβοοκ με δουλεύεις ρε φίλε; Ο άνθρωπος πέθανε και ΕΣΥ:καλο ταξιδι να προσεχείς :"(
Και βάζουν Παντα αυτές τις φάτσες να φανεί η στεναχώρια η "Μεγαλη"
Εγω λέω να κανείς και εκδήλωση κηδεία να είστε Όλοι Εκεί..έλεος!!!
Και το άλλο το έξυπνο που γράφουν
Να προσεχείς..τι να προσέχει ο άνθρωπος μην τρέχει με την μηχανή γιατί μπορει να..α ξέχασα έχει πεθάνει γιατί άλλο έχει να προσέχει ;
Και μ´αρεσει που το κάνουν Μόνο για μερικούς πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά Εγω λέω να πηγαίνεις να βρίσκεις τα νεκροσημα να τα βγάζεις φωτογραφία και να της ανεβαζεις..
Και για να κλείσω εντάξει δεν λέω μπορει να στεναχωριεσε που πέθανε κλαψε,πάρε έναν φίλο να του το πεις αλλα Όχι να το δημοσιεύσεις το πόσο πονας για έναν θάνατο δεν θα το δίξει Ούτε Αυτό :'( Ούτε τα λόγια που θα γράψεις
Καλο καλοκαίρι όσο έμεινε δηλαδή :*

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

λεωφορεια

Λοιπόν Λοιπόν γεια σας
Πόση ζέστη πια ...είπαμε να ερθει το καλοκαίρι αλλα έλεος -.-
Για σήμερα θα σας μιλήσω για τα λεωφορεία Όχι τα ωραία τα σχολικά εκδρομής...τα αλλα









Αρχίζω με τις "αγαπημένες μου" γιαγιάδες και γερουσ
Περνάει το λεωφορείο έξω Απο μια εκκλησία αμέσως όλες οι γιαγιάδες που είναι μέσα σταυρούς ευχαριστίες και ότι τους ερθει αν κανείς και ΕΣΥ τον σταυρο σου έχει καλώς αλλιώς σε κοιτάνε για όλη πραγματικά όλη την διαδρομή λες και είσαι ο αντιχριστος-.- Μετα νομίζω όλη το έχουν περάσει αυτο που είσαι στο λεωφορείο και κάθεσαι σε μια θέση και μερικές φορές να έχεις τα πράγματα σου στην δίπλα μπαινει μια γιαγιά μέσα και έρχεται και κάθεται δίπλα σου...τυφλή είσαι;;; Έχει 500 θέσεις να κάτσεις και έρχεσαι δίπλα μου;
Και είναι άδικο να μην Μπορείς να τους πεις τίποτα λόγο τις ηλικίας τους...ας πούμε αν βρισεις ένα εικοσαχρόνο Όλα καλα αν πεις ένα απλό Όχι ή ένα πήγαινε πιο πέρα είσαι κακουργος Ψωφος σε αυτούς που το πιστεύουν Αυτό... Άλλο ακόμη πιο βλακωδες μπενεις μέσα και κάθεσαι στην τελευτεα αδια θέση μπενει μια γιαγιά και όλες οι άλλες σε κοιτάνε για να σηκωθεις 1ον δεν είμαι υποχρεωμένη 2ον επειδή είμαι σχετικά μικρή δεν είμαι και ο μαλακας τις υποθέσεις και 3ον και πιο σημαντικό για μένα το λεωφορείο που περνώ με
Κάνει βόλτα όλο το ηράκλειο άραγε Γτ δεν θέλω να είμαι όρθια για 200 στάσεις ντροπή μου Όλα αυτα αναγκάζεσαι και δίνεις την θέση σου
Επίσης η καγκουρες-λιγουρια-οι δήθεν αστειοι
Νομίζεις ότι με το να κανείς φασαρία σε όλο το λεωφορείο λέγοντας μια ατάκα Απο διαφήμιση ή Καμία λαικουρα είσαι κάποιος με όλη μου την αγάπη ψωφα...
Ο οδηγός Όχι για όλους υπάρχουν τόσοι καλή οδηγοί που απλά κοιτάζουν την δουλειά τους μιλάω για αυτά τα ηλιθεια πλάσματα που σου βάζουν τέρμα οποίο ξεθαμενο cd ακουγες ΕΣΥ και οι παρέα σου στα σκυλαδικα που πηγαίνετε
Τέλος Όλοι Αυτοί που μιλάνε στο τηλέφωνο (κυρίως οι γιαγιάδες)και πρέπει να τους ακούσουν 10 τετράγωνα και το καλύτερο να έχεις την τύχη να κάθεται δίπλα σου
Αυτα για τώρα καλό καλοκαίρι :Δ

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

μπλα μπλα ''διαβασμα''

Εισαγωγη μπλα μπλα μπλα μπλα μπλααα..ωραια τωρα στο θεμα μου
Βιολογία δεν λέω καλο μάθημα και ενδιαφέρον Κάποιες φορές Αλλα Αλήθεια τώρα μερικά απο Αυτά που γράφει Είναι ΑΧΡΗΣΤΑ...Λοιπον Επειδή έκατσα και Διάβασα τώρα Έχω το δικαίωμα να κάτσω και να σε κραξω(Πόσο Καλή είμαι πάλι )
Πρώτον Δηλαδή Επειδή ο μεντελ δεν είχε τι να κάνει με την ζωη του και έγραφε νομούς πρέπει να τους μάθω και δεν μπορω να καταλάβω τι μας νοιαζει αν το παιδι δεν εχει τα χαρακτηριστικά των γονιών του 1 σκεψη υιοθεσία 2η η μάνα είχε γκομενο.όπως θα σκεφτόταν και ο απλός λαός Αλλα Όχι...ε να πας να....πέσεις...α λάθος εχει πεθάνει να είσαι στην κόλαση μεντελ...το πιο εκνευριστικο θέμα η μιτωση Είναι μια σελίδα με βλακείες και εγω λες και είμαι κασετα πρέπει να τα ξέρω απ έξω Γιατί θα μου χρειαστεί ε να ρε αδερφές χρωματιδες και τα μικρά μου πόνυ...2
Επόμενο Απαισιο μάθημα ΙΣΤΟΡΙΑ δεν νομίζω να υπάρχει κανένας που να του αρεσει η ιστορια κανένας και δεν θέλω να ακούω πάλι Αυτό το γνωστό "το παρελθόν Είναι το μελλον μας"και "αν δεν Έχεις παρελθόν δεν Έχεις μέλλον" αρχικά έτσι όπως Είναι η χώρα μας κανείς δεν εχει μελλον (λάθος μπορει να έχουμε μέλλον) παρένθεση αισιοδοξίας.... Τι με νιαζει τι έκανε ο Καποδίστριας και ο κάθε φιλόσοφος μπράβο στα παιδια έδωσαν Ένα νόημα μας έσωσαν μπράβο Αλλα εγω Γιατί να τα μάθω;;; Ας πούμε θα ντραπω αν έρθει ο Ρουσο και δεν ξέρω τι έκανε 1936663838... Κάτι...Επίσης τα βιβλία Είναι εντελώς κακογραμενα πιο πολλα καταλαβαινω διαβάζοντας Αυτά τα χαρτιά τουαλέτας που έχουν απάνω εφημερίδες...βάζουν Κάτι λέξεις λες και εγω είμαι ξαδερφη του Μπαμπινιώτη έλεος...και μετα μην παίρνετε βοηθήματα...ψοφατε ρε 

Γενικότερα οι εξετάσεις Είναι Αγχος,παπαγαλλια,διάβασμα,συνέχης πείνα,κλεισουρα,απογοήτευση Αλλα τα δυο Ωραία πράγματα που έχουν Είναι Ότι δεν Είναι κάθε μέρα Άρα ύπνος καιιι Ότι ανακαλύπτεις 1ον αντικείμενα χαμένα την ώρα που κάθεσαι να "διαβάσεις" στο γραφείο σου 2ον βρίσκεις χιλιάδες τρόπους για να μην διαβάσεις... Δυστυχώς όμως υπάρχουν Καλή αντοχή ρε ...


τι νομιζω οτι εχω να κανω...


 τι λεω οτι θα κανω..


τι πραγματικα κανω:3

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

μπλα μπλα θεατροοο

Γειαα σας 
Καθαρά Δευτέρα σήμερα αν και έβρεχε πιστεύω ότι ήταν Καλή μέρα...

Λοιπον θέατρο 
οι περισσότεροι όταν ακούνε θέατρο τους έρχεται στο μυαλό μια επιθεώρηση η Κάτι εντελώς βαρετό...(εκτός απο αυτούς που το αγαπάνε )
Λοιπον για εμένα το θέατρο Είναι Κάτι μαγικό...
Καταρχάς τα σκηνικά που σε ταξιδεύουν...οι ηθοποιοί με τα κουστούμια τους και βασικότερο για μενα ο τρόπος που τροποπιουν το κείμενο...
Είναι υπέροχο το πως ακόμη και ο πιο ντροπαλος άνθρωπος εκει πάνω Είναι υπέρτατος 
Θα
Μπορούσα να πω ότι ζηλεύω τους χαρακτήρες τους πρωταγωνιστες κύριος Γιατί Είναι παντΑ τόσο καταπληκτικόι,τα προβλήματα τους λύνονται πολυ εύκολα η αν δεν λύνονται παντΑ στο τέλος Είναι χαρούμενη...

Ένα καλο κίνητρο Είναι και οι ωραίοι ηθοπιοι 
Όταν βλέπετε μια ταινία και παίζει Ένας η μια που σας αρεσει δεν θα θέλατε να Είναι πιο κοντα σας ;p
Αυτα Λοιπον....καλο βράδυ 

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

O Ευτυχισμενος Πριγκιπας:)


Ήταν στολισμένο με λεπτά φύλλα καθαρού χρυσού, για μάτια είχε δύο φωτεινά ζαφείρια, και ένα μεγάλο κόκκινο ρουμπίνι έλαμπε στη λαβή του ξίφους τουΉταν αξιοθαύμαστος. «Είναι όμορφος σαν ανεμοδείκτης», παρατήρησε ένας από τους δημοτικούς συμβούλους, που ήθελε να αποκτήσει τη φήμη για το γούστο του στην Τέχνη, «μόνο δεν είναι και τόσο χρήσιμος», πρόσθεσε, φοβούμενος μήπως οι άνθρωποι σκέφτονταν ότι δεν ήταν πρακτικό πνεύμα, πράγμα που στ’ αλήθεια δεν ίσχυε. «Μοιάζει σαν άγγελος», αναφώνησαν κάποια παιδιά βγαίνοντας από την εκκλησία. «Πώς το ξέρετε;» Ρώτησε η καθηγήτρια των μαθηματικών, «έχετε δει ποτέ έναν άγγελο «Αχ, έχουμε, στα όνειρά μας απάντησαν τα παιδιά. Και η καθηγήτρια των μαθηματικών κατσούφιασε  γιατί δεν ενέκρινε να ονειρεύονται τα παιδιά.

Ένα βράδυ πέταξε πάνω από την πόλη ένα Χελιδόνι. Οι φίλοι του είχαν φύγει για την Αίγυπτο έξι εβδομάδες πριν, αλλά αυτό είχε μείνει πίσω, γιατί ήταν ερωτευμένο με την πιο όμορφη καλαμιά. Την είχε γνωρίσει στις αρχές της άνοιξης, καθώς πετούσε πάνω από το ποτάμι μετά από ένα μεγάλο κίτρινο σκώρο, και ένιωσε να τον ελκύει τόσο η λεπτή της μέση, που είχε σταματήσει να της μιλήσει«Να σ 'αγαπώ;" είπε το Χελιδόνι, που του άρεσε να μπαίνει αμέσως  στο θέμα, και η καλαμιά έκανε ένα χαμηλό τόξο. Έτσι πέταξε γύρω της, αγγίζοντας το νερό με τα φτερά του, και κάνοντας ασημένιους κυματισμούς. Αυτό ήταν φλερτ του, και κράτησε όλο το καλοκαίρι
«Είναι μια γελοία προσκόλληση» τιτίβιζαν τα άλλα Χελιδόνια «αυτή δεν έχει χρήματακαι είχε πάρα πολλές σχέσεις» και πράγματι το ποτάμι ήταν γεμάτο από καλαμιές. Στη συνέχεια, όταν ήρθε το φθινόπωροπέταξαν όλα τους μακριάΑφού έφυγαν, το Χελιδόνι ένιωθε μοναξιά, και άρχισε να κουράζεται από την αγάπη του. «Δεν μπορεί να κουβεντιάσει», είπε, «και φοβάμαι ότι είναι μια κοκέτα, γιατί πάντα φλερτάρει με τον άνεμο». Και βεβαίως, όταν ο άνεμος φυσούσε, ο καλαμιά έκανε την πιο χαριτωμένη κίνηση. 
«Παραδέχομαι ότι είναι ντόπια», συνέχισε, «αλλά αγαπώ τα ταξίδια, και η γυναίκα μου, κατά συνέπεια, θα πρέπει να αγαπά τα ταξίδια, επίσης». 
«Θα έρθεις μαζί μου είπε, τέλος, αλλά ο καλαμιά κούνησε το κεφάλι της αρνητικά, ήταν τόσο δεμένη με το σπίτι της. «Έπαιζες μαζί μου», φώναξε. «Φεύγω για να τις Πυραμίδες. Αντίο και πέταξε μακριά.

Όλη τη μέρα πέταγε, και τη νύχτα έφτασε στην πόλη. «Πού θα κοιμηθώ;» αναρωτήθηκε και τότε είδε το άγαλμα στην ψηλή στήλη«Θα κοιμηθώ εκεί πάνω», φώναξε «είναι μια ωραία θέση, με άφθονο καθαρό αέρα».Έτσι βολεύτηκε ακριβώς ανάμεσα στα πόδια του Πρίγκιπα«Έχω μια χρυσή κρεβατοκάμαρα», είπε σιγανά στον εαυτό του όπως κοίταξε γύρω, και ήταν έτοιμος να πάει για ύπνο, αλλά καθώς έβαζε το κεφάλι του κάτω από το φτερό του, μια μεγάλη σταγόνα νερού έπεσε πάνω του. «Τι περίεργο!» φώναξε «δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό, τα αστέρια είναι λαμπερά και όμως βρέχει. Το κλίμα στην βόρεια Ευρώπη είναι πραγματικά φοβερό. Η καλαμιά αγαπούσε τη βροχή, αλλά αυτό ήταν απλώς λόγω του εγωισμού της». Στη συνέχεια, άλλη μια σταγόνα έπεσε«Ποια είναι η χρησιμότητα ενός αγάλματος αν δεν μπορεί να κρατήσει τη βροχή μακριά;» αναφώνησε. «Πρέπει να κοιτάξω για μια καλή καμινάδα», είπε, αποφασισμένο να πετάξει μακριάΑλλά πριν ανοίξει τα φτερά του, μια τρίτη σταγόνα έπεσε, σήκωσε το κεφάλι του, και τότε τον είδε. 

Τα μάτια του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα ήταν γεμάτα δάκρυα, και μερικά δάκρυα έτρεχαν ήδη στα χρυσαφένια μάγουλά του. Το πρόσωπό του ήταν τόσο όμορφο στο φεγγαρόφωτο που το μικρό Χελιδόνι ένιωσε οίκτο«Ποιος είσαι;» είπε
«Είμαι ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας». 
«Τότε γιατί κλαίς ρώτησε το Χελιδόνι. 
«Όταν ήμουν ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά», απάντησε το άγαλμα, «δενήξερα τι ήταν δάκρυα, γιατί έζησα στο παλάτι του Sans-Souci, όπου η θλίψη δεν επιτρέπεται να εισέλθει. Στη διάρκεια της ημέρας έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήποκαι το βράδυ ήμουν επικεφαλής στον χορό στη Μεγάλη Αίθουσα. Γύρω από τον κήπο είχε πολύ ψηλούς τοίχους, αλλά ποτέ δεν φρόντισα να ρωτήσω τι υπάρχει πέρα από αυτούς, τα πάντα για μένα ήταν τόσο όμορφα. Οι αυλικοί μου με έλεγαν Ευτυχισμένο Πρίγκιπα, και ήμουν, αν η καλοπέραση θεωρείται ευτυχία. Έτσι έζησα, και έτσι πέθανα. Αλλά τώρα που είμαι νεκρός και με έχουν εναποθέσει εδώ, τόσο ψηλά ώστε να μπορώ να βλέπω όλες τις ασχήμιες και όλη τη δυστυχία στην πόλη μουαν και η καρδιά μου είναι κατασκευασμένη από μόλυβδο, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να κλαίω».

«Τι! Δεν είναι ότι δεν όλος από ατόφιο χρυσάφι είπε το Χελιδόνι στον εαυτό του. Ήταν πολύ ευγενικός για να κάνει τέτοιες προσωπικές παρατηρήσεις φωναχτά
«Πολύ μακριά», συνέχισε το άγαλμα σε μια χαμηλή μουσική φωνή, «πολύ μακριά σε ένα μικρό δρόμο υπάρχει ένα φτωχόσπιτο. Ένα από τα παράθυρα είναι ανοιχτά, και μέσα από αυτό μπορώ να δω μια γυναίκα νακάθεται σε ένα τραπέζι. Το πρόσωπό της είναι λεπτό και κουρασμένο, και έχει σκαμμένα, κόκκινα χέρια, όλα τρυπημένα από τη βελόνα, γιατί είναι ράφτρα. Κεντάει λουλούδια του πάθους σε ένα σατέν φόρεμα για τις πιο όμορφες της υπηρέτριες της βασίλισσας για να το φορέσει στον επόμενο χορό. Σε ένα κρεβάτι στη γωνία του δωματίου το αγοράκι της κοιμάται άρρωστο. Έχει πυρετό και ζητάει πορτοκάλια. Η μητέρα του δεν έχει τίποτα να του δώσει παρά μόνο νερό του ποταμού, κι έτσι το αγοράκι κλαίει. Χελιδόνι, Χελιδονάκι , μικρό μου Χελιδόνι, δεν της πας το ρουμπίνι από το σπαθί μου; Τα πόδια μου είναι τοποθετημένα σε αυτό το βάθρο και δεν μπορώ να πάω εγώ».

«Με περιμένουν στην Αίγυπτο», είπε το Χελιδόνι. «Οι φίλοι μου πετούν πάνω και κάτω στο Νείλο, και μιλάνε στα μεγάλα άνθη λωτού. Σύντομα θα πάνε για ύπνο στον τάφο του μεγάλου Βασιλιά. Ο Βασιλιάς είναι εκεί, στο ζωγραφισμένο φέρετρό του. Είναι τυλιγμένος σε κίτρινο λινό ύφασμα, και βαλσαμωμένος με μπαχαρικά. Γύρω από το λαιμό του, έχει μια αλυσίδα από ανοιχτό πράσινο νεφρίτη, και τα χέρια του είναι σαν μαραμένα φύλλα».
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «δεν θα μείνεις μαζί μου για μια νύχτα ακόμα, για να είσαι οαγγελιοφόρος μου; Το αγόρι είναι τόσο διψασμένο, και η μητέρα του θλιμμένη».
«Δεν νομίζω ότι συμπαθώ τα αγόρια», απάντησε το Χελιδόνι. «Το περασμένο καλοκαίρι, όταν έμενα στον ποταμό, υπήρχαν δύο αγενή αγόρια, οι γιοι του μυλωνά, οι οποίοι μου πετούσαν πάντα πέτρες Ποτέ δεν με χτύπησαν, φυσικά. Εμείς τα χελιδόνια πετάμε πολύ καλά, και εκτός αυτού, κατάγομαι από μια οικογένεια γνωστή για την ευκινησία της, αλλά και πάλι, ήταν ένα σημάδι έλλειψης σεβασμού»Αλλά ο Πρίγκιπας φαινόταν τόσο λυπημένος που το μικρό Χελιδόνι ζήτησε συγγνώμη. «Έχει πολύ κρύο εδώ», είπε, «αλλά θα μείνω μαζί σου για μια νύχτα ακόμα, και για να σου κάνω τον αγγελιοφόρο». «Σε ευχαριστώ, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο Πρίγκιπας.

Έτσι, το Χελιδόνι έβγαλε το μεγάλο ρουμπίνι από το σπαθί του Πρίγκιπα και πέταξε με αυτό στο ράμφος του, πέρα ​​από τις στέγες της πόλης.
Πέρασε από τον καθεδρικό ναό, όπου υπήρχαν γλυπτά αγγέλων από λευκό μάρμαρο. Πέρασε από το παλάτι και άκουσε τον ήχο του χορού. Μια όμορφη κοπέλα βγήκε στο μπαλκόνι με τον αγαπημένο της. «Πόσο υπέροχα είναι τα αστέρια», της είπε, «και πόσο θαυμάσια είναι η δύναμη της αγάπης!»
«Ελπίζω το φόρεμά μου να είναι έτοιμο εγκαίρως για τον χορό», απάντησε «Έχω παραγγείλει να είναι κεντημένα πάνω του λουλούδια του πάθους, αλλά η ράφτρα είναι τόσο τεμπέλα». Πέρασε πάνω από τον ποταμό, και είδε τα φανάρια να κρέμονται στα κατάρτια των πλοίων. Πέρασε πάνω από το Γκέτο, και είδε γέρους Εβραίους να κάνουν παζάρια ο ένας στον άλλον και να ζυγίζουν τα χρήματα. Επιτέλους έφτασε στο φτωχό σπίτι και κοίταξε μέσα. Το αγόρι στριφογυρνούσε από τον πυρετό στο κρεβάτι του, και η μητέρα του είχε αποκοιμηθεί, καθώς ήταν πολύ κουρασμένη. Αυτό τουλάχιστον ήλπιζε, καθώς άφηνε το μεγάλο ρουμπίνι στο τραπέζι, δίπλα στη δαχτυλήθρα της γυναίκας. Στη συνέχεια πέταξε απαλά γύρω από το κρεβάτι, και άρχισε να αερίζει το μέτωπο του αγοριού με τα φτερά του. «Πόσο δροσερά αισθάνομαι», είπε το αγόρι, «πρέπει να πηγαίνω καλύτερα». Και βυθίστηκε σε έναν απολαυστικό ύπνο.

Στη συνέχεια το Χελιδόνι πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα, και του είπε τι είχε κάνει. «Είναι περίεργο», τόνισε, «αλλά αισθάνομαι πολύ ζεστά τώρα, αν και έχει τόσο κρύο».
«Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχεις κάνει μια καλή πράξη», είπε ο Πρίγκιπας. Και το μικρό Χελιδόνι άρχισε να σκέφτεται, και στη συνέχεια το πήρε ο ύπνος. Το να σκέφτεται πάντα του έφερνε υπνηλία. 
Όταν ξημέρωσε, πέταξε στον ποταμό και έκανε μπάνιο. «Τι αξιοσημείωτο φαινόμενο», είπε ο καθηγητής της ορνιθολογίας, καθώς περνούσε πάνω από τη γέφυρα. «Ένα χελιδόνι το χειμώνα!» Και έγραψε μια μακρά επιστολή γι'αυτό στην τοπική εφημερίδα. «Το βράδυ θα πάω στην Αίγυπτο», είπε το Χελιδόνι, και ήταν σε μεγάλα κέφια. Επισκέφθηκε όλα τα δημόσια μνημεία, και κάθισε πολύ ώρα στην κορυφή του καμπαναριού της εκκλησίας. Όπου και να πήγαινε τα Σπουργίτια τιτίβιζαν, και έλεγαν το ένα στο άλλο: «τι διακεκριμένος ξένος!» και το ίδιο το Χελιδόνι το απολάμβανε πολύ.

Όταν το φεγγάρι βγήκε πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα. «Έχεις τίποτα να στείλεις στην Αίγυπτο;» φώναξε, «ξεκινάω τώρα».
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «δεν θα μείνεις μαζί μου άλλη μια νύχτα;»
«Με περιμένουν στην Αίγυπτο», απάντησε το Χελιδόνι. «αύριο οι φίλοι μου θα πετάξουν μέχρι τον δεύτερο καταρράχτη. Σε έναν μεγάλο γρανιτένιο θρόνο κάθεται ο Θεός Μέμνων. Όλη τη νύχτα κοιτά τα αστέρια, και όταν έρχεται το πρωινό φως, βγάζει μία κραυγή χαράς, και μετά μένει σιωπηλός. Το μεσημέρι το κίτρινα λιοντάρια κατεβαίνουν άκρη του νερού για να πιουν νερό. Έχουν μάτια καταπράσινα και ο βρυχηθμός τους είναι πιο δυνατός από κάθε βρυχηθμό του καταρράκτη». «Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», αναστέναξε ο πρίγκιπας, «πολύ μακριά στην πόλη βλέπω ένα νεαρό άνδρα σε μια σοφίτα. Σκύβει πάνω από ένα γραφείο καλυμμένο με χαρτιά, και σε ένα ποτήρι δίπλα του, υπάρχει μια δέσμη από μαραμένες βιολέτες. Τα μαλλιά του είναι καφέ και ξερά, και τα χείλη του είναι κόκκινα σαν ρόδι, και έχει μεγάλα και ονειροπόλα μάτια. Προσπαθεί να τελειώσει ένα έργο για τον διευθυντή του Θεάτρου, αλλά κάνει πάρα πολύ κρύο για να γράψει πια. Δεν έχει φωτιά στο τζάκι και η πείνα τον έχει αποδυναμώσει. «Θα μείνω μαζί σου μια νύχτα ακόμα», είπε το Χελιδόνι, που είχε πραγματικά καλή καρδιά. «Να πάρω άλλο ρουμπίνι;»

«Δυστυχώς δεν έχω άλλο ρουμπίνι», δήλωσε ο πρίγκιπας «Τα μάτια μου είναι το μόνο που μου έχει μείνει. Είναι κατασκευασμένα από σπάνια ζαφείρια, που τα έφεραν από την Ινδία χίλια χρόνια πριν. Βγάλε το ένα από αυτά και πήγαινέ το σ 'αυτόν. Θα το πουλήσει στον κοσμηματοπώλη, και θα αγοράσει τρόφιμα και καυσόξυλα, και να τελειώσει το έργο του».
«Καλέ μου Πρίγκιπα», είπε το Χελιδόνι, "δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Και άρχισε να κλαίει.
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «κάνε όπως σου είπα».
Έτσι, το Χελιδόνι έβγαλε το μάτι του Πρίγκιπα και πέταξε μακριά για τη σοφίτα του φοιτητή. Ήταν αρκετά εύκολο να μπει, δεδομένου ότι υπήρχε μια τρύπα στην οροφή. Ο νεαρός άνδρας είχε κρύψει το κεφάλι του μέσα στα χέρια του, οπότε δεν άκουσε το φτερούγισμα του πουλιού. Όταν το σήκωσε, βρήκε το όμορφο ζαφείρι στις μαραμένες βιολέτες.
«Αρχίζουν να με εκτιμούν», φώναξε «αυτό είναι από κάποια μεγάλη θαυμάστρια. Τώρα μπορώ να τελειώσω το έργο μου». Και έδειχνε αρκετά ευτυχής.
Την επόμενη μέρα το Χελιδόνι πέταξε κάτω στο λιμάνι. Κάθισε στο κατάρτι ενός μεγάλου σκάφους και παρακολούθησε τους ναύτες να τραβούν μερικά σχοινιά. «Πάω στην Αίγυπτο» φώναξε το Χελιδόνι, και όταν το φεγγάρι βγήκε ξανά πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα.
«Έρχομαι για να πω αντίο», φώναξε.

«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «δεν θα μείνεις μαζί μου μια νύχτα ακόμα;».
«Είναι χειμώνας», απάντησε το Χελιδόνι, «και το χιόνι θα είναι σύντομα εδώ. Στην Αίγυπτο ο ήλιος είναι ζεστός και έχει πράσινους φοίνικες, και κροκόδειλοι βρίσκονται στη λάσπη και τους κοιτάζουμε νωχελικά. Οι σύντροφοί μου χτίζουνε μια φωλιά στον Ναό του Μπάαλμπεκ. Καλέ μου Πρίγκιπα, πρέπει να σε αφήσω, αλλά ποτέ δεν θα σε ξεχάσω, και την επόμενη άνοιξη θα σου φέρω πίσω δύο πανέμορφα κοσμήματα στη θέση αυτών που έδωσες. Το ρουμπίνι θα είναι πιο κόκκινο από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και το ζαφείρι θα είναι μπλε, όπως η μεγάλη θάλασσα».
«Στην πλατεία κάτω», είπε ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας, «βρίσκεται ένα μικρό κορίτσι που πουλά σπίρτα. Της έπεσαν όμως στην λάσπη. Ο πατέρας της θα την χτυπήσει αν δεν πάει στο σπίτι χρήματα, και έτσι κλαίει. Δεν έχει παπούτσια ή κάλτσες. Βγάλε το άλλο μάτι μου, και δώστο σ’αυτήν, κι ο πατέρας της δεν θα την χτυπήσει».
«Θα μείνω μαζί σου μια νύχτα ακόμα», είπε το Χελιδόνι, «αλλά δεν μπορώ να βγάλω το μάτι σου. Θα είσαι τυφλός μετά».
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «κάνε όπως σου λέω».
Έτσι έβγαλε και το άλλο μάτι του Πρίγκιπα και πέταξε δίπλα από το κορίτσι, και γλίστρησε το κόσμημα στην παλάμη του χεριού της. «Τι υπέροχο κομμάτι από γυαλί» φώναξε το κοριτσάκι και έτρεξε στο σπίτι, γελώντας.

Στη συνέχεια, το Χελιδόνι γύρισε στον Πρίγκιπα. «Είσαι τυφλός τώρα», είπε, «γι 'αυτό θα μείνω μαζί σου πάντα».
«Όχι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο καημένος Πρίγκιπας, «πρέπει να πας μακριά, στην Αίγυπτο».
«Θα μείνω για πάντα μαζί σου», είπε το Χελιδόνι, και κοιμήθηκε στα πόδια του Πρίγκιπα.
Όλη την επόμενη μέρα κάθισε στον ώμο του Πρίγκιπα και του είπε ιστορίες για το τι είχε δει σε παράξενα εδάφη. Του είπε για τις κόκκινες θρεσκιόρνιθες, που στέκονται στη σειρά στις όχθες του Νείλου, και πιάνουν χρυσόψαρα με τα ράμφη τους, για την Σφίγγα, που είναι τόσο παλιά όσο ο ίδιος ο κόσμος, και ζει στην έρημο, και ξέρει πάντα, για τους εμπόρους, που περπατούν αργά πλάι στις καμήλες τους, και μεταφέρουν κεχριμπαρένιες χάντρες στα χέρια τους, για τον Βασιλιά των βουνών της Σελήνης, ο οποίος, μαύρος σαν τον έβενο και λατρεύει ένα μεγάλο κρύσταλλο, για το μεγάλο πράσινο φίδι που κοιμάται σε ένα φοίνικα, και έχει είκοσι ιερείς για να το ταΐζουν με κέικ μελιού, και για τους πυγμαίους που πλέουν σε μια μεγάλη λίμνη στα μεγάλα επίπεδα φύλλα, και είναι πάντα σε πόλεμο με τις πεταλούδες.
«Αγαπητό μου Χελιδονάκι», είπε ο Πρίγκιπας, «μου λες εκπληκτικά πράγματα, αλλά περισσότερο από ο,τιδήποτε, πιο εκπληκτική είναι η δυστυχία των ανδρών και των γυναικών. Δεν υπάρχει  τίποτα τόσο σημαντικό όσο η δυστυχία. Πέταξε πάνω από την πόλη μου, μικρό μου Χελιδόνι, και πες μου τι βλέπεις».

Έτσι το Χελιδόνι πέταξε πάνω από τη μεγάλη πόλη, και είδε τους πλούσιους να είναι χαρούμενοι στα όμορφα σπίτια τους, ενώ οι ζητιάνοι κάθονταν στις πόρτες. Πέταξε σε σκοτεινά δρομάκια, και είδα τα λευκά πρόσωπα πεινασμένων παιδιών να κοιτούν τους μαύρους δρόμους. Κάτω από μια γέφυρα δύο μικρά αγόρια ήταν αγκαλιά για να κρατηθούν ζεστά.«Πόσο πεινασμένοι είμαστε!» είπαν. «Δεν επιτρέπεται να βρίσκεστε εδώ», φώναξε ο φρουρός, και βγήκαν στη βροχή.
Στη συνέχεια πέταξε πίσω και είπε στον Πρίγκιπα όσα είχε δει.
«Είμαι καλυμμένος με χρυσάφι», είπε ο Πρίγκιπας, «πρέπει να το βγάλεις φύλλο φύλλο, και να το δώσεις στους ανθρώπους-πάντα πίστευαν ότι ο χρυσός μπορεί να τους κάνει ευτυχισμένους».
Φύλλο φύλλο, το Χελιδόνι πήρε το χρυσάφι μακριά, μέχρι που ο Πρίγκιπας φαινόταν θαμπός και γκρίζος. Φύλλο φύλλο, πήγαινε το χρυσό στους φτωχούς, και τα πρόσωπα των παιδιών κοκκίνισαν, και γέλασαν και έπαιξαν παιχνίδια στο δρόμο. «Έχουμε ψωμί τώρα!» φώναζαν.
Στη συνέχεια, το χιόνι ήρθε, και μετά το χιόνι ήρθε ο παγετός. Οι δρόμοι φαινόταν σαν να ήταν από ασήμι, τόσο λαμπεροί και γυαλιστεροί. Το καημένο το Χελιδόνι κρύωνε όλο και πιο πολύ, αλλά δεν θα άφηνε τον Πρίγκιπα, που τον αγαπούσε πάρα πολύ. Μάζευε ψίχουλα έξω από την πόρτα του φούρναρη, όταν εκείνος δεν κοιτούσε και προσπαθούσε να κρατηθεί ζεστό με το χτύπημα των φτερών του.

Αλλά τελικά ήξερε ότι επρόκειτο να πεθάνει. Είχε μόνο δύναμη για να πετάξει μέχρι τον ώμο του Πρίγκιπα για μια ακόμη φορά. «Αντίο, αγαπητέ Πρίγκιπα!» μουρμούρισε, «θα μου επιτρέψεις να φιλήσω το χέρι σου;»
«Χαίρομαι που θα πας στην Αίγυπτο επιτέλους, μικρό μου Χελιδόνι», δήλωσε ο Πρίγκιπας, «έχεις μείνει πολύ καιρό εδώ. Μα πρέπει να με φιλήσεις στα χείλη, γιατί σ 'αγαπώ».
«Δεν θα πάω στην Αίγυπτο», είπε το Χελιδόνι. «Πάω στον οίκο του Θανάτου. Ο θάνατος είναι ο αδελφός του Ύπνου, έτσι δεν είναι;»
Και φίλησε τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα στα χείλη, και έπεσε νεκρός στα πόδια του.
Εκείνη τη στιγμή μια περίεργη ρωγμή ακούστηκε μέσα στο άγαλμα, σαν κάτι να είχε σπάσει. Ήταν η μαύρη, μολυβένια καρδιά που είχε σπάσει στα δύο. Σίγουρα ήταν ένας φοβερά σκληρός παγετός.

Νωρίς το επόμενο πρωί ο Δήμαρχος περπατούσε στην πλατεία, και βλέποντας το άγαλμα, είπε στους δημοτικούς συμβούλους: «πόσο άθλιος φαίνεται ο  Ευτυχισμένος Πρίγκιπας.
«Πόσο άθλιος πραγματικά!" φώναξε ο σύμβουλος, ο οποίος πάντα συμφώνησε με τον Δήμαρχο.
«Το ρουμπίνι έχει βγει από το σπαθί του, τα μάτια του έχουν φύγει, και δεν έχει χρυσό πια», είπε ο Δήμαρχος, «στην πραγματικότητα,είναι λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο!».
«Λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο», είπαν οι δημοτικοί σύμβουλοι.
«Και υπάρχει ένα νεκρό πουλί στα πόδια του συνέχισε ο Δήμαρχος. «Πρέπει να εκδοθεί μια διακήρυξη ότι τα πουλιά δεν επιτρέπεται να πεθαίνουν εδώ». Και η γραμματέας σημείωσε την πρόταση.
Έτσι γκρέμισαν το άγαλμα του Πρίγκιπα.  «Αφού δεν είναι πλέον όμορφος δεν είναι χρήσιμος», δήλωσε ο Καθηγητής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο.
Στη συνέχεια έλιωσαν το άγαλμα σε μια κάμινο, και ο Δήμαρχος είχε μια συνάντηση με τους συμβούλους για να αποφασίσουν τι θα γίνει με το μέταλλο. «Πρέπει να έχουμε ένα άλλο άγαλμα, φυσικά», είπε, «και πρέπει να είναι ένα άγαλμα δικό μου».
«Δικό μου», δήλωσε ο κάθε Σύμβουλος, και άρχισαν να μαλώνουν. Την τελευταία φορά που άκουσα γι’αυτούς μάλωναν ακόμα.

«Τι παράξενο πράγμα είπαν οι εργάτες στα χυτήρια. «Αυτή η σπασμένη καρδιά δεν λιώνει στο φούρνο. Πρέπει να την πετάξουμε».Έτσι την πέταξαν εκεί που είχαν πετάξει και το νεκρό Χελιδόνι.

«Φέρε μου τα δύο πιο πολύτιμα πράγματα της πόλης», είπε ο Θεός σε έναν από τους αγγέλους του, και ο άγγελος του έφερε τη μαύρη καρδιά και το νεκρό πουλί.
«Έχεις επιλέξει σωστά», είπε ο Θεός, «στο κήπο του Παραδείσου αυτό το μικρό πουλί θα τραγουδά για πάντα, και στην πόλη του χρυσού ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας θα με δοξάζει».