Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Όλα αλλάζουν


Όλα άλλαξαν
Το ίδιο και εγω
Και πως να ζήσω με αυτο το νέο εγω μου
Με αυτόν τον ξένο;
Με τρομάζει...δεν τον ελενχω εγω

Όμως και οι γύρω μου αλλάζουν
Φταίω εγω;












Δεν ξέρω και αυτο με τρελενει

















Όλα αλλάζουν...και πως να μάθεις σε κάτι νέο; Τοσο γρήγορα...
Ειναι για καλο λένε ....
Ειναι;

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Αόρατα σημάδια

Τα σημάδια εξαφανίζονται μέρα με την μέρα αλλα οχι δεν έχουν φύγει..
Κάθε μέρα ανοίγουν κι ας μην τα βλέπει κανείς έτσι ειναι όμως
Αυτα που πονάνε περισσότερο δεν τα βλέπεις
Αλλα εσυ τα νιώθεις τα κουβαλας
Και σε κουράζουν μέρα με την μέρα

Ανεξίτηλα
Αγνοούν τον χρόνο

Όσο και αν ζητάς να φύγουν
Δεν πειράζει

Αυτός που θα δει γυμνή την ψυχή μου θα τα διώξει
Μα ποιος άλλος μπορει έκτος απο εμένα;

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Ο στίχος μου



Θέλω να κρυφτω στην μουσική μου
Σε καθε στίχο

Η μουσική δεν σε κρινει
Ειμαι ο στίχος που χάνεται στην δυνατή μουσική
Φωνάζω Αλλα κανείς δεν ακούει απο την δυνατή βοή
Αλλα δεν με πειράζει δεν ζήτησα να με ξεχωρίσει κανένας
Αλλα ο ένας που θα το κανει πάρει όσα μπορω να δώσω και θα βρει νόημα

Ίσως να εχω ξεχωρίσει έναν διαφορετικό στίχο Όχι τοσο χαροποπο

Και σε ενοχλεί που δεν ξέρεις το γιατί και το πως

Η στεναχώρια ειναι ένας επισκέπτης
Μπορει να εχει μείνει λίγο παραπάνω
Αλλα ισως να τον εχω συνηθίσει

Οσα σημάδια του και να βρεις την αρχη του δεν θα ανακαληψεις

Αυτο το μοναδικό

Ξέρεις πόσοι θα περάσουν απο την ζωη σου; χιλιάδες
Όλοι όμως θα έχουν κάτι που τους διαφοροποιεί απο τους υπόλοιπους
Καθημερινά ξέρεις με ποιον θα μιλήσεις για τα προβλήματα σου,με ποιον θα μοιραστεις το γέλιο σου, σε ποιον θα αποκαλύψεις τα μυστικά σου και Αλλα τόσα πολλα
Άνθρωποι μπαίνουν άνθρωποι βγαίνουν...
Τοσο γρήγορα...
Θα μου πεις αυτα εχει η ζωη. Θα σου πω βαρέθηκα να ακούω τα ίδια ανούσια πράγματα.
Δεν μπορείς να αναπληρώσεις κανέναν γιατί που θα ξαναβρεις αυτο το μοναδικό;
Αυτο που το εχει μόνο αυτός ;
Πουθενά
Η έρευνα έγινε
Αποτελέσματα μηδέν

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Χίλια κομμάτια

Υπάρχουν πράγματα που Ίσως να ήθελα να αφαίρεσω απο την ζωη μου...ειναι δύσκολο γιατί τα Έχω πάντα μπροστά μου με τον ένα ή τον άλλο τροπο

Ούτε εγω ξέρω γιατί;
Ούτε ξέρω πως θα βγάλω απο πάνω μου κάποια σημάδια
Και ερχαισαι και μου γκρεμίζεις
Αυτο που φτιαχνω τοσο καιρο...
Με κρίνεις χωρίς να εισουν δίπλα μου οταν σε χρειαζομουν
Γιατί;
Ισως γιατί μόνο βλέπεις
Δεν έχεις νιώσει...
Δεν έχεις κερδίσει όμως
Κομματακι κομματάκι φτιαχνω την καρδιά μου
Την είδα να γίνεται χίλια κομμάτια
Μπορει να έχουν φύγει μερικά απο αυτα..Αλλα και η εικόνα της θα ειναι ξεκάθαρη

Το ταξιδι της ζωής

Η ζωη ειναι ένα ταξιδι
Με αεροπλάνο μάλιστα
Στις πρώτες θέσεις βάζεις αυτούς που ειναι σημαντικοί για σένα
Και πιο πίσω όλοι αυτοί που περασαν έστω και λίγο...
Πιλότος η καρδιά σου που αν προσέξει θα φτάσει στο προορισμο της χωρίς επιπτώσεις
Αν όμως οχι πόλοι επιβάτες μπορει να πάθουν κακκο ή ακόμη και να φύγουν απο τις τις θέσεις τους...
Εσυ είσαι η αεροσυνοδος που με βάση τα ζητούμενα των πελατών δίνεις ότι έχεις...
Και μοίραζε σε μαζι τους μικρές στιγμές σε αυτο το μεγάλο ταξιδι
Όμως είσαι Μονή και γι αυτο θα τα βρεις σκούρα πολλές φορές
Εξαρτάται απο εσένα και μόνο πως θα καταλήξει το ΔΙΚΟ ΣΟΥ ταξιδι
Γι αυτο προσπάθησε να φτάσεις στο προορισμο σου...
Ας ταξιδέψουμε λοιπόν :)

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Τίποτα δεν εχει τελιωσει

Κουραστικά θέλω όλα να τελιωσουν
Το πως όμως;
Πως θα ηρεμήσω αυτη την ανεξάντλητη ψυχή;
Που πάντα επιλέγει τους λάθους δρόμους;
Δεν ήθελα να μαθευτεί και όμως ήταν το λιγότερο
Πως μπορείς να δώσεις εξηγήσεις για κάτι που δεν είσαι ούτε εσυ περήφανος ;
Ούτε και εγω ξέρω γιατί;
Κι όμως πιστεύω ότι ο ήλιος θα με βρει και εδω κάτω και θα με τραβήξει πάλι έξω...
Τίποτα δεν τελιωνει αν δεν το πεις εσυ
Και εγω δεν θα το πω...δεν γίνεται να τελιωσει έτσι αυτο το βιβλίο έχουμε συνέχεια

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Το δωμάτιο



Και εμεινα Μονή μέσα στο δωμάτιο μέ τους τοίχους με τα ξεθωριασμενα χρώματα χωρίς παράθυρα χωρίς αέρα
Το άδειασαν...
Μόνο η σάρκα μου έμεινε...που περιμένει Και 4 τοίχοι
Μα πως;
Δεν γίνεται...το θυμομουν αλλιώς αυτο το μέρος
Το θυμομουν ζωντανό γεμάτο αγάπη
Δεν γίνεται να κατάντησε έτσι...
Οι επισκέπτες του το ξέχασαν το άφησαν μονο του να καταστρέφεται
Μέρα με την μέρα...
Όμως έχουν ακόμη τα κλειδιά Αλλα δεν τους νοιάζει...ειναι παλιό και αχαρο





Το έχουν κλειδώσει και το έχουν αφήσει...και μέσα του παγιδευμένη εχω μείνει και εχω ταυτιστεί μαζι του
Θα μου ανοίξεις ποτε;
Κουραστικά εδω.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Κλεινω τα μάτια και βλέπω καθαρά

Κλεινω τα ματια μου και βλέπω
Φεύγει το σκοτάδι και μπροστά μου αντικριζω εικόνες
Που περνάνε γρήγορα...βλέπω το παρελθόν μου
Βλέπω τους φίλους μου
Βλέπω και εσένα μερικές φορές
Είναι όλα όμορφα Τόσο ήρεμα
Εκεί Εκεί θέλω να μείνω.
Εκεί χωρίς στεναχώρια και πόνο.
Αλλα μετα όλα εξαφανίζονται
Ανοίγω τα ματια μου Ειμαι τυφλή
Δεν βλέπω τίποτα που να μου θυμίζει τα όνειρα μου...η ώρες ευτυχίας είναι τώρα απλά στιγμές....μικρές
Βλέπω δυστυχία..Αλλα πως να πας πείσω;
Και πέφτει η νύχτα και Κλεινω τα ματια μου και ζω.


Ίσως αυτο χρειάζεται στους ανθρώπους να πάψουν να δέχονται το οτι βλέπουν να κλείσουν τα ματια τους κρατώντας την εικόνα έστω και για λίγο...να δουν αυτα που το γυμνό μάτι δεν ειναι άξιο να παρατήρησει...

Ίσως...Ίσως...Ίσως.

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

ΕΣΥ

Τι να πω για σένα;
Ότι σε λατρευω;...δεν φτάνει
Ότι μου δίνεις ζωη...
Μην με αφήσεις ποτε...
Ευχαριστω ευχαριστω που εισουν δίπλα μου οταν ένιωθα τοσο μονη
Έχω εσένα όμως
Σε ευχαριστω για όλα
Δεν θέλω να σε κάνω στεναχωριμενη...και λυπάμαι αν το εχω κανει
Θα ειμαι παντα εδω για σένα
Ακόμη κι αν πας στο Πακιστάν πάλι
Δεν θέλω να γράψω όνομα εσυ θα καταλάβεις

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Οι ρολοι

Μ´αρεσει να αλλάζω...
Συχνά φοραω ένα χαμόγελο και βγαίνω έξω...τους διωχνω όλους απο την μίζερη και πικρή πλευρά μου









Ειμαι δυνατή; ΧΑ ωραίος και αυτός ο ρόλος...








Μερικές φορές όμως η μάσκα μου πέφτει και χανω τα λόγια μου.Μονή πάνω σκηνή της ίδια μου της ζωής ...σε ένα θέατρο γεμάτο θεατές και στην πρώτη σειρά
Οι δυσκολοτεροι κριτές...




Αλλα το βράδυ ....το βράδυ τα φώτα σβήνουν και μένεις μόνος παλευοντας με τον εαυτό σου



 Όμως ειναι ο εαυτό σου η ένα ακόμη ρόλος;

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Ποτε.

Και ποιος θα σε ακούσει και ποιος θα σε νιώσει;
Ποιος θα καταλάβει;
Ποιος θα ειναι εκει;
Αφού και εσυ Έχει βαρεθεί τον ευατο σου.

Φοβάμαι να το πω...κανείς
Εσυ και μόνο εσυ

Αλλα θέλεις μια αγκαλιά...
Αλλα Όχι λόγια.
Να νιώσεις την αγάπη Είναι εύκολο δεν χρειάζεται τίποτα

Ποτε θα τελιωσει όλο αυτο;
Ποτε.
Πάντα θα με βασανίζουν οι φόβοι μου και εσυ...

Αν σε είχα εδω για ένα λεπτό....
Για ένα μόνο...
Να σου πω ένα τελευτεο σ´αγαπω


Μακάρι να ειμουν Εκεί μαζι σου...
Κουραστικά εδω κάτω...


Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Πως πέρασε ο καιρός

Έτσι πέρασε ο καιρός...στεγνωσαν τα δάκρυα...και πόνος σβήνει...
σβήνει;
Δεν ξέρω πως το λένε... Είναι αυτο ο πόνος που σου κόβει την ανάσα αυτο...
Ίσως φταίει που δεν το Έχω ξεπεράσει ακόμα
Κρίμα ε;
Και σε ποιον να μιλήσεις που όλοι τα ίδια έχουν να πουν.
Πέρασε ένας χρόνος...και ακόμη κλεω....
Να σε φέρω πίσω δεν μπορω όμως έτσι;
Όλο δυσκολεύει πιο πολυ...
Ειδικά τώρα στις γιορτές είμασταν όλοι και μια θέση ήταν κενή...
Μα εγω σε νιώθω κοντα μου...τα θυμάμαι όλα.
Πάντα θα σε αγαπώ και θα μου λυπείς...είσαι καπου μακρυά αλλα ακόμη με προσεχείς και με αγαπάς το ξέρω