Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

αγαπη

Αγάπη... Τι παρεξηγημένη ένοια... Έχουμε μάθει να την αντιλαμβανόμαστε με λάθος τρόπο. Έχουμε μάθει να μην τη δεχόμαστε αν εμείς δεν "αγαπάμε" τον άλλο! Αν υπάρχει αγάπη στις μέρες μας. Όμως μερικές φορές ξεχνάμε κάτι. Ένα από τα στοιχεία της αγάπης είναι ότι δε χρειάζεται δύο άτομα για να ανθίσει. Αρκεί μόνο ένας και αυτό είναι που την κάνει τόσο ξεχωριστή και πολλές φορές να πονάει και τόσο.Κάνεις δε μπορεί να στην πάρει. Είναι δικιά σου, είναι απόκτημά σου και αν νιώσεις αγάπη -όσο σκληρή και αν είναι πολλές φορές- είσαι τυχερός που την ένιωσες, που ένιωσες το πιο όμορφο συναίσθημα και ξέρεις πως μπορείς να αγαπήσεις. Γιατί μπορεί να φαίνεται περίεργο, αλλά δε μπορούν όλοι. Μπορεί να ντραπείς για αυτή. Το έχω νιώσει και ξέρω. Όταν αγαπάς ανέχεσαι, μαθαίνεις να δέχεσαι, υπομένεις, πονάς, αισθάνεσαιπως θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα για τον άλλο. Και όντως μπορείς. Στο άκουσμα της επιθυμίας του άλλου το μυαλό σου θολώνει και σκοπός σου πλέον είναι να τον ευχαριστήσεις. Το χρώμα της; Πολλοί λένε πως είναι το κόκκινο ή το ρόζ. Δε διαφωνώ με αυτούς απλά για μένα παίρνει την απόχρωση των ματιών που αγαπάς. Των ματιών που κοιτάς και χάνεσαι... ταξιδεύεις. Και κοιτώντας αυτά τα μάτια καταλαβαίνεις έναν από τους λόγους που τα αγάπησες. Αγάπα χωρίς φραγμούς, χωρίς καλούπια. Γιατί η αγάπη δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε φύλο ούτε χώρο για να γεννηθεί. Έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Αγαπάς για πάντα -ευτυχώς ή δυστυχώς- . Μπορείς να το πεις, μα καλύτερα να το δείξεις. Τόση ώρα δε μιλάω για τη φιλική αγάπη. Είναι και αυτό ένα πολύ μεγάλο και σημαντικό κεφάλαιο στις ζωές όλων. Τελικά... αν μου ζητούσαν να γράψω για την αγάπη με μονο μια λέξη, θα έλεγα ένα όνομα.

αυτο το κειμενο το εχει γραψει η αγαπημενη μου Μιχαελα και ειναι πραγματικα υπεροχο

1 σχόλιο:

  1. Είναι! Τώρα καταλαβαίνω όμως γιατί δεν έθελε να το παρουσιασει.. (Αυτό δεν είναι;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή