Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Έχω χαθεί


Μπροστα σκοτάδι και πίσω εφιάλτες του παρελθόντος
Και που πας;
Μπροστά τίποτα σίγουρο...
Πίσω ;
Όχι Ποτε ξανα
Πίσω ειναι το χάος
Που μέσα του χάθηκα
Και τώρα που βλέπω την έξοδο
Γιατί γυρίζω πίσω;
Θέλω απεγνωσμένα να πονεσω όπως τότε ;
Τρελό..
Όχι Όχι δεν θέλω
Κάτι με τραβάει
Ναι Αυτο ειναι
Η νοσταλγία και οι αναμνήσεις
Που ποτε δεν κατάφεραν να φύγουν.
Τις κουβαλαω...
Αλλα για πόσο;

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Φταις.

Ανίκανη...χαζη...
Μια αποτυχία
Αυτο είσαι Αυτο.
Γιατί είσαι εδω ακόμα ;
Α ναι γιατί είσαι τοσο αποτυχημένη που ούτε αυτο δεν μπορείς να κανείς;

Και τώρα τι ;
Θα κρυψεις όλο τον πόνο σου με σημάδια.
Και το πρωι θα ντρέπεσαι πάλι
Θα ειναι αργά όμως

Γιατί νομίζεις Ότι φεύγουν απο την ζωη σου;
Κανένα δεν μπορείς να κρατήσεις
Ούτε Αυτο.
Εσυ φταις.
Το ξέρεις.
Κανείς δεν θα γυρίσει.
Κανείς δεν νοιάζεται για σένα Άκου ρε.
Και γιατί να το κανει;
Αφού δεν αξιζεις...

Και ξέρεις Κάτι σε λυπάμαι


Με λυπάμαι.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Καλά ειμαι....ε;


Καλά ειμαι..
Αυτο θα ακούτε μόνο
Όχι τα δάκρυα στα ματια μου δεν ειναι τίποτα.
Ούτε οι πληγές.
Ειμαι καλα αυτο δεν λέω;
Αυτός ειναι ο ρόλος μου να ειμαι καλα ε;

Και το χαμόγελο μου τεράστιο και σαν να μην έγινε τίποτα.
Καλά Καλά Όλα Τέλεια

Βλέπω το είδωλο μου στον καθρέφτη
Κλαίει;
Φωνάζει
Πεθαίνει....

Τοσο απλα φεύγει..και το μόνο που μένει ειναι ένα σημείωμα
"Κουραστικά να με πληγώνουν"

Μα πως Αφού ήταν τοσο γελαστη
Τοσο χαρούμενη... Αφού ήταν Καλά
Και η αυλαία πέφτει και όλοι χειροκροτούν την υπεροχή παράσταση της..


Και ισως αρχίζουν να νοιάζονται
Τι κριμα που ειναι αργά...

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Κατάθεση

Δηλώνω ενοχη
Δεν φοβάμαι
Το φωνάζω
Δηλώνω Ενοχη που την ζωη μου Ποτε δεν έζησα όπως ήθελα
Καλά ακούσατε
Πάντα ζούσα με τα πρέπει και τα θέλω τον άλλον
Πάντα ειμουν Εκεί για όλους
Και που κατεληξα;
Να καταδικαζω τον εαυτο μου σε ισόβια φυλακή του φόβου.
Ποιανού φόβου;
Να Ειμαι ο εαυτός μου
Ναι μαι φοβάμαι λοιπόν.

Φοβάμαι την αλήθεια μου...
Για ξέρω Ότι Πάντα χανω

Και Έχω βαρεθεί Αυτο το παιχνίδι..






Αγαπητό μου ακροατήριο όλοι εσείς που περάσετε απο την ζωη μου

Μπράβο σας μπορείτε να διασκεδάσετε γιατί κερδίσετε
Με κάνατε ένα με εσάς
Με κάνατε να πρέπει να αλλάξω
Με κάνατε να ξεχάσω την μοναδικότητα μου...

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει η ποινή μου...
Αλλα θα βγω και Όταν βγω
Θα Ειμαι Εγω


Γι Αυτο μπορείτε να χαίρεστε προ το παρόν Αλλα Όχι δεν έχουμε τελιωσει

Για Πάντα ;

Οι άνθρωποι δεν ειναι άμμος που φεύγει χορεύοντας στον αέρα
Δεν πουλιά για να πετάξουν

Και τότε που ειναι;
Πως χάνονται έτσι απλα;
Ή μαλον γιατί έφυγαν;

Και τώρα τι...
Ξέρεις αυτοί που "φεύγουν"
Για κάποιο λόγο ειναι Εκεί

Όχι με το σώμα τους

Αλλα ειναι στην σιωπή που γεμίζει το δωμάτιο
Ειναι στις παλιές φωτογραφίες
Ειναι στα δάκρυα μας
Ειναι στην μουσικη
Ειναι ΠΑΝΤΟΥ




Μα δεν ειναι άδικο;
Αφού έφυγες Καλύτερα να εξαφανιζοσουν
Σαν να μην υπηρχες..

Μα τι λέω; Αν φύγεις και απο το μυαλό μου Ειμαι χαμένη
Ούτε μια στιγμη δεν θέλω να χάσω...
Τις ζω ξανα και ξανα στα όνειρα μου...
Το πρωι όμως...
Ξέρεις πως ειναι να κλεινεις τα ματια σου για να σε φέρει έστω και για λίγο την εικόνα σου πίσω
Να πιεζεις τον εαυτό σου να θυμηθεί
Να νιώσει τα Πάντα απο την αρχη
Σαν να μην Έχει σπάσει τίποτα


Και μετα η πραγματικότητα να σε χαστουκιζει με μίσος ;

Και να έχεις τους πάντες να απαιτούν
ΖΗΣΕ...
Όλοι Αυτο κάνουν
Εισαι διαφορετικός ;
Διαγραφή

Είσαι αναγκασμένος...γιατί; Γιατί έτσι
Γιατί Αυτο θεωρείτε "νορμαλ"





*Μπορει Επιτέλους κάποιος να μου πει το πως;*

Λόγια

Με αηδιαζει η κακιά των ανθρωπων
Ο τρόπος που τα λόγια βγαίνουν απο το στόμα τους.
Χωρίς να τους νοιάζει.
Χωρίς να βλέπουν τις συνέπειες
Χωρίς τύψεις...

Λένε οτι τα λόγια ειναι σαν αέρας
Εγω δεν το πιστεύω
Ένα καλό σχόλιο θα το δεις στην λάμψη τον ματιών του αλλού
Ένα αστείο θα το δεις στο χαμόγελο του αλλου
Και μια κακιά πάνω στα σημάδια στενοχωριας που του αφίσες

Ποτε δεν μπορείς να πάρεις τα λόγια σου πίσω
Τίποτα δεν φεύγει απο την μνήμη

Ειδικά εκείνα τα λόγια
Αυτα που μας πλήγωσαν
Που γκρέμισαν όλα αυτα που με κόπο φτιαχναμε
Και προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε...
Και το λόγια που καποτε μας έδωσαν τόση ευτυχία και οδήγησαν σε απογοήτευση

Πονάνε τα λόγια περισσότερο απο τις πράξεις Μα κανείς δεν δίνει σημασία...

Ότι είπες θυμάμαι και απορώ
Γιατί Προσπαθώ να ακόμα να ξεχάσω..