Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

το παιδι του ΔΕΝ

Δεν ξέρω να μαγειρεύω 
Να κανω δουλειές
Δεν ξέρω ούτε καν να δένω τα κορδόνια μου
Ήμουν παντα το παιδί του δεν
Το παιδί του δεν μπορώ 
Του δεν ξέρω
Κανείς δεν μου έμαθε 

Είναι σκληρό να ακούς γύρω σου για παιδικά χρόνια 
Για παιχνίδια για γέλια για παρέες για έρωτες 
Και εσυ να θυμάσαι μονο ένα άσπρο τοίχο
Και μια τηλεόραση 
Παντα εκεί η τηλεόραση πιστός φίλος 
Πρωί μεσσημερι απόγευμα βράδυ 
Εγώ και η τηλεόραση μου
Εκπομπές σόου σειρές 
Και εγώ να τα παρακολουθώ με απόλυτη προσήλωση να μην χάσω τίποτα ούτε μια μικρή λεπτομέρεια 
Και πάλι αυτά τα παιχνίδια  τα γέλια τις παρέες  τους ερωτες
Να μου θυμίζουν ότι εγώ ποτε δεν θα είμαι σαν αυτούς 
Ότι εγώ ποτε δεν θα έχω αυτά που έχουν 
Ότι είμαι και θα είμαι μόνη 
Μπροστά από μια οθόνη 
Να βλέπω την ζωές των άλλων 
Με τα παιχνίδια τα γέλια τις παρέες τους έρωτες
Και να τους μισώ να τους μισώ με όλη μου την ψυχή 
Ναι τους μισώ που δεν μπορώ να είμαι σαν αυτούς 
Που δεν μπορώ να τους αγγιξω
Που εμένα κανείς δεν με βλέπει 
Που δεν θα μπορώ να παίξω αυτά τα γαμημενα παιχνίδια 
Που δεν θα γελαω με τις παρέες 
Που δεν θα με ερωτευτεί ποτε κανείς
Ξερεις ρε μάνα γιατί δεν θα γίνω ποτε σαν κι αυτούς 
Γιατί δεν θα κανω όνειρα; Γιατι γίνομαι όλο και περισσότερο νεκρη;

Γιατί  εσυ μαμα 

 Όταν σου ζήτησα να με αγκαλιάσεις 

είπες όχι




Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Μιλα μου για σενα

Μιλα μου για σένα
Πες μου για στιγμές για ταξίδια για όνειρα για ελπίδες 
Δεν κοιτάζω στα μάτια σου,ποτέ δεν κοιτάζω τα μάτια 
Γιατί αν σε κοίταζα στα μάτια ίσως έβλεπες ίσως σου απαντούσαν αυτά
Και να σου έλεγαν τι; Για μια κατεστραμμένη παιδική ηλικία για μια φυλακισμένη εφηβεία για ένα παρόν που με πνιγεί 
Και η μυρωδιά,αυτή η μυρωδιά από τσιγάρα πρωινές ανάσες η μυρωδιά από βραδιά χωρίς αύριο 
Οι ήχοι,από μισό πνιγμένες κραυγές ,από βουβά κλαματα από το σκαμπό που έπεσε 

Και στην επόμενη σκηνή με κοιτάζεις μέσα στα μάτια και μου λες «λυπάμαι πολύ ή δεν ξέρω τι να πω» 
Και τότε γελάω και σου λέω «συμβαίνουν αυτά σιγά» 
Λίγη ώρα μετά η αμηχανία έχει παγιώθει 
Το βλέμμα σου επεξεργάζεται τον χώρο 
Με αποφεύγει με κάθε τρόπο με αποφεύγει 
Σπάω την σιωπή με κάποια ανιαρή ιστορία για να σε κάνω να γελάσεις 
Και όντως γελάς 
Κοιτάμε πλέον και οι δυο μπροστά 
Η αμηχανία μας τρώει ολόκληρο το σώμα σιγά σιγά
Νευρικές κινήσεις μισόλογα άσκοπα αστεία 

«Μιλα μου για σένα» 

«Ε τι;»

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

κοντά στο τέλος

Σήμερα βρέχει πάλι Ευτυχώς Να ξεπλύνει λιγο τις αμαρτίες μου Κάπου χάθηκα πάλι ρε γαμώτο Καπου έχασα την πίστη μου σ ανθρωπους Δεν εμπιστεύομαι πλεον και δεν ελπιζω Ακομα και αυτα που γραφω σκίζω Μα δεν θελω να σε εμπιστευτω Να σου πω αυτα που νιωθω Η μαυρίλα που κρύβω μεσα μου χειρότερη και απ το μεγαλύτερο σου φόβο Φοβήθηκα τοσο πολυ την πάρτη μου Δεν ξερω αν φταιω εγω ή φταει ο κοσμος Το μόνο που θα παρακαλούσα είναι η μάνα μου να μου χαϊδεύει τα μαλλιά πριν διαλυθεί ο κόσμος

ο ρολος

Νομίζω έχασα τα λόγια μου 
Ψάχνω κάποιο μονόλογο να πει όσα εγώ πάλι δειλιάζω 
Ένα χαρακτήρα να ταυτιστώ κάτι να πω 
Αφού με τις σκέψεις μου αηδιάζω 
Και πάνω στην σκηνή στην τελευταία πράξη θα σου πω 
Δεν είσαι εντάξει 
Με άφησες πάλι μόνο μου 
Αφού ξέρεις πως φοβάμαι το σκοτάδι

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Η ερμηνεία σου

Χτυπαμαι χτυπαμαι σε αυτα που με πονανε πιο πολυ
Οχι οχι μην με βρισεις απλα δεν φτανει
Πρεπει να με πονέσεις να με πονέσεις πραγματικα
Πες μου ολα τα λάθη που εκανα ολα στην σειρα
Ολα μου τα τραύματα και τα κομπλεξ
Εκει να δόσεις έμφαση σε αύτα που εχω απο παιδι
Σε αυτα που δεν ξεπέρασα ποτε
Μην με λυπηθείς
Καμια ανθρωπιά δεν θελω κανενα ελεος
Συνέχισε μεχρι να χαθει απο πανω μου καθε ελπιδα και χαρά
Βάλε τα δυνατά σου όμως
 θέλω να δω την καλύτερη ερμηνεία σου

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

αορατη

Απο μικρη ειχα αυτη την μαγική ικανότητα να χάνομαι να γίνομαι αορατη Ισως να μου ταιριαζει να ειμαι διαφανη παρατηρητής της ζωης που θα ηθελα να ζησω Όλων αυτών που φαντάζομαι και δεν εχω το θάρρος να αγγίξω Και η απομόνωση πολυ μου ταιριαζει Τον φοβαμαι τον κοσμο Δεν ξερω πως να φέρομαι σε αυτον Πως να μιλαω πως να κινούμαι Φοβαμαι...φοβαμαι πολυ Οτι ποτε δεν θα γίνω μια απο εσας Οτι δεν ανήκω με εσας Οτι ειμαι κενή για εσας Φοβαμαι...φοβαμαι πολυ Να μην ειμαι αόρατη

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ειρωνια

Ποτε δεν ημουν καλη στα λογια
Και ηρθες εσυ και μου ζητάς να βγαλω λεξεις απο μεσα μου 
Όμοιες με τις σκέψεις μου πως να δο κανω αφου μια ζωη εμαθα να υπομένω και να σιωπώ ;
Να σου πω ποσο σκατα ειναι τα πραγματα μεσα στο κεφαλι μου 
Και τι πιστεύεις οτι αρκει; Οτι φτάνουν λιγες λεξεις να περιγράψουν μια ολόκληρη ζωη 
Ενα λαθος;
Δεν χρειαζομαι κανενα να μου υπενθυμίζει τι ανθρωπος ειμαι το ξερω απο πρωτο χερι και με μισω 
Δεν σε άδικο αν νιωθεις το ιδιο
Η μεγαλυτερη ειρωνια ειναι η ελπιδα
Οτι καποιος θα δει τα συντρίμμια και θα τα αγαπήσει και θα τα ενώσει 
Και θα κλείσουν οι πληγές 
Ειρωνια