Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

κοντά στο τέλος

Σήμερα βρέχει πάλι Ευτυχώς Να ξεπλύνει λιγο τις αμαρτίες μου Κάπου χάθηκα πάλι ρε γαμώτο Καπου έχασα την πίστη μου σ ανθρωπους Δεν εμπιστεύομαι πλεον και δεν ελπιζω Ακομα και αυτα που γραφω σκίζω Μα δεν θελω να σε εμπιστευτω Να σου πω αυτα που νιωθω Η μαυρίλα που κρύβω μεσα μου χειρότερη και απ το μεγαλύτερο σου φόβο Φοβήθηκα τοσο πολυ την πάρτη μου Δεν ξερω αν φταιω εγω ή φταει ο κοσμος Το μόνο που θα παρακαλούσα είναι η μάνα μου να μου χαϊδεύει τα μαλλιά πριν διαλυθεί ο κόσμος

ο ρολος

Νομίζω έχασα τα λόγια μου 
Ψάχνω κάποιο μονόλογο να πει όσα εγώ πάλι δειλιάζω 
Ένα χαρακτήρα να ταυτιστώ κάτι να πω 
Αφού με τις σκέψεις μου αηδιάζω 
Και πάνω στην σκηνή στην τελευταία πράξη θα σου πω 
Δεν είσαι εντάξει 
Με άφησες πάλι μόνο μου 
Αφού ξέρεις πως φοβάμαι το σκοτάδι

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Η ερμηνεία σου

Χτυπάμε χτυπάμε σε αυτα που με πονανε πιο πολυ
Οχι οχι μην με βρισεις απλα δεν φτανει
Πρεπει να με πονέσεις να με πονέσεις πραγματικα
Πες μου ολα τα λάθη που εκανα ολα στην σειρα
Ολα που τα τραύματα και τα κομπλεξ
Εκει να δόσεις έμφαση σε αύτα που εχω απο παιδι
Σε αυτα που δεν ξεπέρασα ποτε
Μην με λυπηθείς
Καμια ανθρωπιά δεν θελω κανενα ελεος
Συνέχισε μεχρι να χαθει απο πανω μου καθε ελπιδα και χαρά
Βάλε τα δυνατά σου όμως θέλω να δω την καλύτερη ερμηνεία σου

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

αορατη

Απο μικρη ειχα αυτη την μαγική ικανότητα να χάνομαι να γίνομαι αορατη Ισως να μου ταιριαζει να ειμαι διαφανη παρατηρητής της ζωης που θα ηθελα να ζησω Όλων αυτών που φαντάζομαι και δεν εχω το θάρρος να αγγίξω Και η απομόνωση πολυ μου ταιριαζει Τον φοβαμαι τον κοσμο Δεν ξερω πως να φέρομαι σε αυτον Πως να μιλαω πως να κινούμαι Φοβαμαι...φοβαμαι πολυ Οτι ποτε δεν θα γίνω μια απο εσας Οτι δεν ανήκω με εσας Οτι ειμαι κενή για εσας Φοβαμαι...φοβαμαι πολυ Να μην ειμαι αόρατη

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ειρωνια

Ποτε δεν ημουν καλη στα λογια
Και ηρθες εσυ και μου ζητάς να βγαλω λεξεις απο μεσα μου 
Όμοιες με τις σκέψεις μου πως να δο κανω αφου μια ζωη εμαθα να υπομένω και να σιωπώ ;
Να σου πω ποσο σκατα ειναι τα πραγματα μεσα στο κεφαλι μου 
Και τι πιστεύεις οτι αρκει; Οτι φτάνουν λιγες λεξεις να περιγράψουν μια ολόκληρη ζωη 
Ενα λαθος;
Δεν χρειαζομαι κανενα να μου υπενθυμίζει τι ανθρωπος ειμαι το ξερω απο πρωτο χερι και με μισω 
Δεν σε άδικο αν νιωθεις το ιδιο
Η μεγαλυτερη ειρωνια ειναι η ελπιδα
Οτι καποιος θα δει τα συντρίμμια και θα τα αγαπήσει και θα τα ενώσει 
Και θα κλείσουν οι πληγές 
Ειρωνια

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Ασφυξία

Αυτο το πέπλο απο γκρίζο πανω στο στήθος μου,μου μειώνει την αναπνοή
Ασφυξία 
Και λίγος πόνος
Σαν κατι να σπαει μεσα και ολα μαζι τα κομματια να σε σκίζουν για να βγουν εξω
Ισως το αιμα που επεσε απ το σωμα μου να ηταν να μοναδική αποδείξη οτι ζω ακομα
Η υπενθύμιση οτι ειμαι ενα θύμα ρουτίνας,θλίψης και μιζέριας

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Κενή και άδεια

Σαν άδειο πακέτο
Που ο άνεμος έσυρε ως εδω
Κανεις δεν ρώτησε 
Πως ηρθε ; Και γιατι;
Κανεις δεν νοιάστηκε 
Το είδαν.... το προσπέρασαν ...
Το ξέχασαν